Wierzba

Dziwnaż wierzby tej siła...
To nie drzewo, lecz skała!
Tyle zim już przeżyła i burz tyle przetrwała!...
(St. Grudziński)

Uchodziła za drzewo, które mogło obdarzyć człowieka sztuką wymowy i natchnieniem poetyckim. Według legend w samotnych wierzbach mieszkał diabeł Rokita.

W Poznańskiem wierzono, że pod wierzbą spoczywa ciało samobójcy, a zamiast soków drzewa, krąży w nim jego krew.

Symbolizowała opiekuńczość, żeńskość, siły witalne, ale też smutek i tęsknotę. Giętkie, zwisające gałęzie wierzb przypominają włosy, które były znakiem żałoby.

W kościele katolickim Niedziela Palmowa zwana jest również wierzbową. Z gałęzi wierzby, w kościele katolickim symbolizującej zmartwychwstanie i nieśmiertelność duszy przygotowuje się palmy wielkanocne. Wierzbę nazywano rośliną "miłującą życie", palma wielkanocna miała dawać ochronę przed diabłami, ogniem, urokami i czarami.