
Pierwotnie osadnikami z Fryzji i Niderlandów, najczęściej wyznania Menonickiego, zamieszkującymi wsie umiejscowione na podmokłych lub piaszczystych terenach. Później tę nazwę stosowano również do osadników szkockich, niemieckich, czeskich, zasiedlających tereny zalewowe.
Z powodu prześladowań religijnych, trudnej sytuacji gospodarczej oraz wojen.
Doskonale znali się na melioracji. Pierwsi olędrzy - rodowici Holendrzy umieli poradzić sobie na terenach podmokłych, na których często występowały podtopienia.
Nie podlegali pańszczyźnie, płacili czynsz, byli ludźmi wolnymi, w dowolnej chwili mogli sprzedać swoje gospodarstwo i opuścić ziemię.
Osadnictwo Olęderskie (Olenderskie) zwane też holenderskim to ruch kolonizacyjny, którego początki na ziemiach polskich sięgają końca xvi wieku. Trwał on aż do rozbiorów polski, a ślady jakie pozostawił są jeszcze dziś widoczne.